غزل شمارهٔ ۴۶۵

برداشت: به باغی صبحگاهی رفتم و در حین چیدن گل، ناگهان صدای بلبل به گوشم رسید.

برداشت: بیچاره‌ای مثل من به خاطر عشق به یک گل دچار مشکل شده و در میان باغ به خاطر فریادش به صدا در آمده است.

برداشت: در حال قدم زدن در چمن و باغ بودم و هر لحظه در گل‌ها و آواز بلبل‌ها اندیشه می‌کردم.

برداشت: گل، به محبوبی زیبا تبدیل شده و بلبل، عاشق آن گشته است. این عشق، لطف و عنایت خاصی می‌خواهد، نه تنها یک تغییر و دگرگونی.

برداشت: وقتی صدای بلبل در دل من تأثیر گذاشت، طوری شدم که هیچ تحملی برایم نماند.

برداشت: باغ پر از گل‌های زیباست، اما هیچ‌کس نمی‌تواند از آن‌ها بهره‌برداری کند، زیرا همه‌جا پر از خارهایی است که دردسر می‌آورند.

برداشت: امید به فرج را از چرخ فلک دور نگه‌دار؛ چون چرخ فلک هزاران عیب دارد و هیچ نیکی و احسانی را نمی‌شناسد.