غزل شمارهٔ ۴۶۳

برداشت: درود خداوند بر شب‌هایی که به جادوی شباهت‌ها پاسخ می‌دهند و دنیای زیبایی را به نمایش می‌گذارند.

برداشت: علی در منطقه اراک و آنچه که بر آن است و خانه‌ای در بالای تپه‌های شنی دارد.

برداشت: من برای غریبان جهان دعا می‌کنم و این دعا را پی در پی و مداوم انجام می‌دهم.

برداشت: هر جا که خداوند به کسی نظر کند، او را با لطف بی‌پایانش حفظ می‌کند.

برداشت: ای دل، ناراحت نباش که همه در زنجیر موهای او گرفتارند و دچار سردرگمی شده‌اند.

برداشت: از زیبایی‌های چهره‌ات به قدری افزوده شده که امیدوارم عمرت صد سال با عظمت باشد.

برداشت: تو باید در زندگی حضور داشته باشی، وگرنه از دست دادن موقعیت‌ها و دارایی‌ها ساده و عادی خواهد بود.

برداشت: به آن هنرمند بزرگوار درود باد که با توانایی‌اش، ابرها را کنار می‌زند و هلال ماه را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: عشق تو همیشه برای من آرامش بخش است و یاد تو در هر شرایطی برایم تسکین‌دهنده است.

برداشت: آرزو و اشتیاق من برای تو تا همیشه باقی خواهد ماند و هرگز از عشق و محبت تو خالی نخواهد شد.

برداشت: کجا می‌توانم مانند تو، که شاهی بی‌نظیر هستی، به وصال برسم؟ من تنها یک رند مشهور به بی‌محلی و بدنامی هستم.

برداشت: خدا می‌داند که هدف حافظ چیست و دانش خدا برای من کافی است و نیازی به پرسش ندارم.