غزل شمارهٔ ۴۶۱

برداشت: قصه‌ی دلتنگی‌ام را نوشتم و اشک‌هایم را نیز، بیا که با نبودن تو به جانم سخت گذشته و غم‌انگیز شده است.

برداشت: بسیاری اوقات از روی شوق و اشتیاق، با دو چشم خود از منزلگاه‌های سلما پرسیده ام که کجاست سلمایتان؟

برداشت: واقعا حادثه عجیبی است که من به عنوان کسی که کشته شده، صبر کرده‌ام و حالا قاتل من نیز شکایت می‌کند.

برداشت: چه کسی می‌تواند به دامن پاک تو عیب بزند؟ تو مانند قطره‌ای هستی که بر روی گل می‌افتد و از پاکی سرشار است.

برداشت: آب زلالی که از زیر پای تو جاری شده، بر روی گل‌ها و لاله‌ها همچون آثار هنری زیبا و ظریف در آب و خاک نقش بسته است.

برداشت: نسیم بهاری شاداب و خوشبو، به سراغ ساقی آمده است. ای ساقی، برخیز و می خوشگوار از انگورهای خالص و باکیفیت را به ما بده.

برداشت: اگر از تنبلی دست برداری، بهره‌مند می‌شوی؛ زیرا مثل معروفی وجود دارد که می‌گوید، زاد و توشهٔ راهروان، نیازمند چابکی و تلاش است.

برداشت: بی تو اثری از من باقی نمانده است، آری، من آثار زندگی‌ام را فقط از وجود تو می‌بینم.

برداشت: حافظ در اینجا می‌گوید که چگونه می‌تواند درباره‌ی زیبایی‌های تو صحبت کند، در حالی که زیبایی تو فراتر از درک و فهم انسان‌هاست و به نوعی به قدرت آفرینش خداوند نزدیک است.