غزل شمارهٔ ۴۶۰

برداشت: از زمانی که سُلَیمیٰ به سرزمین عراق آمده، برخورد من با نواهایش به گونه‌ای است که تجربه‌های عجیبی را پشت سر می‌گذارم.

برداشت: ای کاروان، به سمت منزل دوست بروید که اشتیاقم به شدت افزایش یافته است.

برداشت: عقل خود را رها کن و از زندگی لذت ببر، به شادی و نشاط جوانان عراقی بپیوند.

برداشت: عمر بهار زندگی‌ام در دشت و مرتع شما می‌گذرد، خدایا بر تو نگهبان این پیوند و ملاقات ما باشید.

برداشت: بیا ای ساقی، به من می در پیاله ای بزرگ بده که دل سنگین و غمگینم را شاد کند. خداوند تو را از می خوشگوار سیراب کند.

برداشت: در دوران جوانی، یادمان می‌آید که چگونه ساز و آواز و شادی ناشی از نوشیدن باده، ما را به نشئگی و رقص وادار می‌کرد.

برداشت: به من می بده تا همراه دوستانم شاد و سرمست باشم و زمان باقی مانده را با آن‌ها سپری کنم.

برداشت: درونم پر از غم و درد شده است به خاطر دوری از دوستی عزیز. ای کاش ایام جدایی هیچ‌گاه نمی‌بود.

برداشت: اشک‌ها و غم‌هایی که بعد از شما جاری می‌شود را دست‌کم نگیرید، زیرا ممکن است مانند دریاهای عمیق و بی‌پایانی باشند.

برداشت: لحظه‌ای با افرادی که نیکوخواه و خیرند همراه باش و این را فرصتی گرانbبه حساب بیاور.

برداشت: ای خواننده خوشصدا و خوش‌گوی، با هنرت از شعر فارسی و موسیقی عراقی لذت ببخش و بساز.

برداشت: دختر زیبای رَز، در عروسی شادابی و خوشحالی فراوان است، اما گاهی اوقات به جدایی هم نیاز خواهد داشت.

برداشت: پیام‌آور تنها را در نظر بگیر که با خورشید پیمانی می‌بندد.

برداشت: دوستی و همراهی با یاران، برای ما در این دنیا ممکن نیست، بهتر است شعرهای حافظ را بخوانیم که در مورد جدایی است.