غزل شمارهٔ ۴۵۹

برداشت: از این چهره‌ی زیبا که بر روی گل‌ها می‌کشی، آثاری بر صفحات گل و باغ گل‌ها به جا می‌گذاری.

برداشت: اشک‌های من که در حرم نشسته‌اند، به شکلی پنهان به سوی بیرون از هفت پرده می‌روند و مرا به میدان و بازار می‌آورند.

برداشت: تنبل و بی‌هواس، به مانند نسیم صبح، هر لحظه با عطر زلفت به دام محبتت گرفتار می‌شوم.

برداشت: هر لحظه به یاد آن لبان شیرین و چشمان مست مشغول می‌شوم و از تنهایی‌ام به میخانه می‌روم.

برداشت: تو گفتی که اگر سر تو به فتراک ما بسته شود، مشکلی نیست، فقط کافی است که برای این کار زحمت بکشید.

برداشت: با نگاه و چهره زیبای تو چگونه می‌توانم دل را تسخیر کنم؟ ای وای از این کمان که بر من تیر می‌زند و مرا دردمند می‌کند.

برداشت: برگرد و با حضور زیبای خود، چشم زخم را از خود دور کن. ای گل تازه، تو که دامن خود را از این خارها می‌کشی.

برداشت: حافظ، چه چیزی دیگر از خوشی‌های دنیا می‌خواهی؟ تو که در حال نوشیدن شراب هستی و با زیبایی محبوب خود به سر می‌بری.