غزل شمارهٔ ۴۵۸

برداشت: ای دل، وقتی که مست از شراب سرخ رنگ (عشق) باشی، بدون آن که ثروت و گنجی داشته باشی، صد ها بار بیشتر از قارون جایگاه و بزرگی پادشاه را داری

برداشت: در جایی که مقام و قدرت به افراد بی‌پول داده می‌شود، من امید دارم که تو از نظر مقام و جایگاه برتر از همه باشی.

برداشت: برای رسیدن به عشقی همچون لیلی، که در راه آن خطرات زیادی وجود دارد، اولین شرط این است که مثل مجنون عاشق و دیوانه باشی.

برداشت: من نشانهٔ عشق را به تو نشان دادم، پس مراقب باش که اشتباه نکنی. وگرنه وقتی به آن نگاه کنی، ممکن است از دایرهٔ عشق خارج شوی.

برداشت: کاروان به سوی مقصدش حرکت کرده و تو هنوز در خواب هستی. در این بیابان وسیع، کجا می‌خواهی بروی؟ از چه کسی باید بپرسی؟ چه کاری می‌خواهی انجام دهی؟ در چه وضعیتی به سر می‌بری؟

برداشت: اگر خواهان تاج شاهی هستی، نشان‌دهنده‌ی حقیقت وجودی‌ات را به نمایش بگذار، وگرنه اگر خود را از نسل جمشید و فریدون می‌دانی، در عمل این را ثابت کن.

برداشت: شراب بنوش و چند جرعه از آن را به آسمان بپاش، تا چه اندازه از درد و رنج روزگار رنج بکشی؟

برداشت: حافظ می‌گوید که از وضعیت مالی‌ات شکایت نکن چون اگر شعر تو به همین حالت باشد، هیچ‌کس خوشحال نخواهد شد که تو ناراحت هستی.