غزل شمارهٔ ۴۵۷

برداشت: من هزار بار تلاش کردم که تو همراه و یار من باشی و آرزوی قلبی بی‌قرارم را برآورده کنی.

برداشت: چشمان من در تاریکی شب زندگی‌ام، مانند نوری است که به من امید می‌دهد؛ امیدوارم تو همواره همدم و همراه من باشی.

برداشت: مانند خسروان زیبا که بر بندگان خود ناز می‌کنند، تو در میان آنها، سرور من باش.

برداشت: اگر از عشوه روی لب های تو که دل من را خونین کرده گله کنم، تو باید به من غم‌ها را تسکین دهی‌ و درک نشان بدی.

برداشت: در چمنی که معشوق‌ها دل عاشقان را به تسخیر می‌آورند، اگر بتوانی از چنگال آنها فرار کنی، به معشوق من بدل خواهی شد.

برداشت: شبی به خانهٔ دل‌شکستگان بیا، و کمی همراه من باش تا تنهایی و غم‌های من را تسکین دهی.

برداشت: اگر تو مانند بزی زیبا و دلربا یک لحظه به من توجه کنی، خورشید من به شکار تو خواهد آمد و من هم به شوق تو و زیبایی‌ات در پی تو می‌دویدم.

برداشت: اگر سه بوسه از لب‌هایت به من داده‌ای و این کار را به‌عنوان وظیفه‌ام انجام نداده‌ای، خوب است که بدانی در این صورت، تو نسبت به من دین‌دار خواهی بود.

برداشت: من آرزو دارم که تو را در کنار خود ببینم، که در نیمۀ شب به جای اشک و غم، در کنارم باشی.

برداشت: باید توجه کرد که جَو در قدیم واحد پول و کم‌ارزش بوده است. « از نقد تو هر یک جو، دینار شود روزی » سیف فرغانی