غزل شمارهٔ ۴۵۶

برداشت: بهار فرا رسیده است، از این فرصت استفاده کن و خوشحال و شاداب باش. زیرا ممکن است گل‌های زیادی در این فصل شکوفا شوند، اما اگر تو غمگین و دلگیر باشی، از زیبایی‌های زندگی بی‌بهره خواهی ماند.

برداشت: من نمی‌گویم که الآن با چه کسی باشی و چه چیزی بنوشی، زیرا تو خود می‌دانی که اگر هوشیار و با فکر باشی، چه کارهایی باید انجام بدهی.

برداشت: اگر به خوبی گوش کنی و از موسیقی زندگی و صداهای اطراف درس بگیری، آنگاه می‌توانی از نصیحت‌ها و سخنان آموزنده بهره‌مند شوی؛ اما این نصیحت‌ها تنها زمانی مؤثرند که خودت آمادگی پذیرش آن‌ها را داشته باشی.

برداشت: در میان چمن، هر برگ داستانی تازه دارد. کاش افسوس که از همه این زیبایی‌ها غافل باشی.

برداشت: غصه‌ها و دغدغه‌های دنیوی باعث می‌شود عمرت به راحتی هدر رود، پس اگر شب و روز خود را در مشکلات این قصه سپری کنی، در واقع عمرت را بی‌دلیل از دست می‌دهی.

برداشت: هر چند که مسیر رسیدن به محبوب پر از خطر است، اما اگر به منزلت و مقام او آگاه باشی، این سفر آسان‌تر به نظر می‌رسد.

برداشت: ای حافظ، اگر بخت نیکو به تو کمک کند، تو هم خواهی توانست آن معشوق زیبا و دلنشین را به دست بیاوری.