غزل شمارهٔ ۴۵۳

برداشت: ای کسی که همیشه به خودت مغروری، اگر عشق در دل نداری، بهانه‌ای برای خودت نیاور.

برداشت: اینگونه نگرد دور دیوانگان عشق، زیرا که عقل عاقلان در شهرت معروف است.

برداشت: عشق تو را به حالت مستی درآورده است، اما این حالتی که تو داری تنها از نشئگی شراب است.

برداشت: چهره‌اش زرد و غم‌انگیز است و دلیلی برای آزار و درد عاشقان، دارویی برای درمان مشکلات آنها نیست.

برداشت: از شهرت و آبرویت دست بردار و به سمتی برو که جام می را از آن طلب کنی، چرا که حالت مستی و نشئگی را به یاد بسپار.