غزل شمارهٔ ۴۵۲

برداشت: دنیای وجود، تحت تاثیر عشق است و هم انسان‌ها و هم فرشتگان به عشق وابسته‌اند. اگر تمایل و اراده‌ای نشان دهی، می‌توانی به خوشبختی و سعادت دست یابی.

برداشت: زندگی یعنی آموختن هنر عشق ورزیدن؛ و اوقات، بدون عشق ارزشی ندارد

برداشت: تا کی به اوقات خودت را به خوردن و خوابیدن و آسایش طلبی میگذرانی؟تلاش کن راز و نیاز شبانه و گریه و توبه صبحگاهی را به جا بیاوری

برداشت: ای شیرین‌کار و دلربا، تو چقدر جالب و جذابی که در برابر دیدگانم هستی، اما انگار از نگاه‌ها دوری و ناپدید شده‌ای.

برداشت: هزار جان پاک و باارزش به خاطر این غیرت از بین رفت، چون هر صبح و شب شمع محفل دیگری روشن می‌شود.

برداشت: از من به حضرت آصف پیام می‌برد که بیاموز دو مصراع از من را در نظم دری؟ یعنی: کسی که پیام مرا به آصف می‌رساند، به او می‌گوید که از اشعار من چیزهایی را بیاموزد.

برداشت: اگر با دیدگاهِ من (عشق‌ورزی) به زندگی نگاه کنی، سرمست از عشق خواهی شد و همه‌ی غم‌ها فراموش می‌شوند!

برداشت: کلاهی که بر سر توست، نباید کج باشد، زیرا زیبایی و شایستگی تو به حدی است که لیاقت تاج و سلطنت را داری.

برداشت: نسیم صبحگاهی با عطر زلف و جمال تو در حال رفت و آمد است، مانند غنچه‌ها که با زیبایی خود در حال نمایش و خودنمایی هستند.

برداشت: وقتی که از نگاه کردن به حقیقت و درک واقعیت ناتوانی، به دنبال ارتباط نزدیک نباش. چرا که مانند جمشید، هیچ فایده‌ای از جامی که نمیتوانی ببینی، نخواهی برد.

برداشت: ذره و اندک توجه معشوق به عاشق، هم‌چون دعای افراد مستجاب‌الدعوه، همه‌ی دردها را درمان می‌کند

برداشت: بیایید و با زیبایی و خوبی ما، سلطنت و قدرت را به دست آورید. از این فرصت غافل نشوید چون از دست دادن آن، بد است و حیف است.

برداشت: راه عشق، مسیر شگفت‌انگیزی است که بسیار پرخطر می‌باشد؛ بترس که اگر به مقصد نرسی، چه عواقبی خواهد داشت.

برداشت: به لطف تلاش و همت حافظ، این امید وجود دارد که دوباره شاهد زیبایی‌های لیلی در شب‌های پر نور خواهیم بود.