غزل شمارهٔ ۴۵۱

برداشت: در روز قیامت، سرنوشت و یاری تو خوش به نظر می‌رسد. حال که این طور است، وقتی به شکرگزاری می‌پردازی، چگونه و با چه نوع سپاسی می‌خواهی این نعمت‌ها را به جا بیاوری؟

برداشت: آن کسی که به زمین می‌افتد، خدا او را پشتیبانی می‌کند. پس بر تو باد که به حال کسانی که به بندگی و حال بد افتاده‌اند رحم کنی و غم آن‌ها را بخوری.

برداشت: در محل عشق، مقام و رتبه‌ی سلطنت ارزش ندارد؛ باید به بندگی و خدمتگذاری اعتراف کنی و خود را فروتن نشان دهی.

برداشت: ای ساقی، برای خوشحالی و شادمانی، به درون بیایید تا لحظه‌ای غم‌های دنیا را از دل من برطرف کنید.

برداشت: در مسیر رسیدن به مقام و احترام بسیاری از خطرات وجود دارد، بهتر است از دشواری‌ها و بار سنگین رها شوی و با آرامش و سبکی عبور کنی.

برداشت: سلطان در مورد فرماندهی و جنگ فکر می‌کند و به دنبال تاج و ثروت است، در حالی که درویش به آرامش و امنیت خاطر فکر می‌کند و به زندگی ساده و آزاد در کنج عزلت می‌اندیشد.

برداشت: می‌خواهم یک سخن عارفانه بگویم، آیا اجازه می‌دهی؟ ای روشنی چشمم، صلح بهتر از جنگ و قضاوت است.

برداشت: نائل شدن به آرزوها بستگی به اندیشه و تلاش شخص دارد و این موفقیت می‌تواند از دعای شاه و همراهی و حمایت تو ناشی شود.

برداشت: غبار فقر و سادگی را از چهره‌ات دور نکن، زیرا این چیزی که هستی از هر عمل کیمیاگری ارزشمندتر است.