غزل شمارهٔ ۴۵۰

برداشت: در این زمان، نگرانی ما را بیشتر می‌کنی و حال مخلصان و نزدیکان را به حال دیگران در نمی‌آوری.

برداشت: به نظر می‌رسد که توجه و نگاه خاص کسی که در مقام روشنفکری و دانش قرار دارد، تنها از یکی از اطرافیانش حاصل نشده است. این شخص با رفتار و نگاهش، به نوعی ارزش و احترام بیشتری به نظرات و اندیشه‌های اهل نظر و صاحب‌نظران می‌دهد.

برداشت: بهتر است که برای خوشنود کردن معشوق، خود را به رنج و سختی بیندازی، زیرا تو توانایی نگهداری از خود را داری و می‌توانی از دل‌خوشی نسبت به هنر و زیبایی برآمده از این عشق، به خوبی دفاع کنی.

برداشت: در دل غم تو، نه گلی به شکوفایی رسیده و نه بلبلانی در باغ سر از شوق آواز برآورده‌اند. همه در ناامیدی و بی‌قراری زندگی می‌کنند.

برداشت: ای کسی که در لباس رنگارنگ خود، به دنبال حقیقت هستی، تعجب نکن از اینکه بی‌خبران از این حقیقت چه می‌کنند.

برداشت: چرا وقتی تو چنین زیبایی و روشنی در زندگی‌ام هستی، هنوز بر من که دلی زخمی دارم، این‌قدر بی‌توجهی می‌کنی؟

برداشت: جواهر اصلی و ارزشمند، از منبعی فراتر از این دنیا به دست می‌آید، اما تو تنها آرزوی گل‌های سفالی هنرمندان را داری.

برداشت: پدر جان، تو که خودت در دل تجربه‌های بسیاری داری، چرا هنوز امیدوار هستی که این پسران، محبت و وفا را به تو بدهند؟

برداشت: برای دستیابی به ثروت و خواسته‌ها باید هزینه‌ها و دشواری‌هایی که نصیب تو می‌شود را بپذیری. تو باید آماده‌باشی که به خاطر طمع‌ورزی‌هایت، بهایش را بپردازی.

برداشت: هرچند که ما در رفتارهای خود ناپسند و خرابکاری داشته‌ایم، اما عشق به تو این را می‌گوید که تو این اشکالات ما را به عنوان یک بندۀ خود می‌پذیری.

برداشت: روزهایی را که در سلامت و خوشی سپری می‌کنی، با ندامت و شکایت نگذران؛ حافظ به تو یادآوری می‌کند که از این دنیا که دائماً در حال تغییر و گذر است، چه انتظاری می‌توانی داشته باشی؟