غزل شمارهٔ ۴۴۹

برداشت: ای کسی که بی‌اعتنایی به عاشقان را عادی می‌دانی، عشق‌ورزان را از خود دور می‌کنی.

برداشت: اگر کسی در بیابان تشنه است، او را با آب زلال سیراب کن و به او امید بده که در این مسیر به خداوند نزدیک‌تر خواهد شد.

برداشت: تو دل مرا بردی و من را در آغوش خودت قرار دادی، ای محبوب عزیزم، اما این نگاه تو از این دار و درخت برای من بیشتر ارزش دارد، زیرا تو مرا در این نگاه خود نگه می‌داری.

برداشت: ما از نوشیدن می را با دیگران متفاوتیم و نمی‌توانیم این درد را تحمل کنیم، اگر تو این کار را برای ما روا دارایی.

برداشت: ای مگس جای تو در حضور سیمرغ نیست, تو فقط باعث آبروریزی خود می‌شوی و برای ما زحمت ایجاد می‌کنی.

برداشت: تو به خاطر اشتباهات خودت به این وضعیت دچار شده‌ای، پس چرا از این در محرومی و مدام با خودت می‌گویی «چرا»؟

برداشت: حافظ می‌گوید که پادشاهان از افرادی با مقام و جایگاه می‌خواهند که به خدمت آن‌ها بیایند. حالا از کسی که تلاش نکرده و زحمت نکشیده، چه امیدی به دریافت نیکی و پاداش داری؟