غزل شمارهٔ ۴۴۸

برداشت: ای کسی که در محله‌ی خراباتی‌ها جایگاهی داری، اگر در لحظه‌ای به خود واقعی‌ات دسترسی پیدا کنی، این کار را می‌توانی با نوشیدن جام (شراب) انجام دهی.

برداشت: ای کسی که با زلف و چهره محبوبت شب و روز را سپری می‌کنی، آرزو دارم فرصتی برایت فراهم شود تا به زیبایی صبح و شام بگذرانید.

برداشت: ای نسیم! عاشقانی که دل به یاد محبوبشان داده‌اند، در کنار راه منتظرند. اگر خبری از آن معشوقی که سفر کرده داری، حتماً به آن‌ها برسان.

برداشت: خال سبز تو به مانند دانه‌ای خوشمزه از لذّت و شادی است، اما در کنار چمن آن، وای که چه دام بزرگی برای جذب دارد.

برداشت: بوی زندگی و خوشی را از لب‌های خندان جام می‌شنوم. ای آقا، اگر حس بویایی‌ات را داری، این را بشنو.

برداشت: زمانی که در وفا هیچ پایداری وجود نداشت، من سپاسگزارم که تو در برابر ظلم پایداری می‌کنی.

برداشت: اگر غریبه‌ای از تو نام نیک بخواهد، چه تفاوتی می‌کند؟ امروز تو در این شهر شناخته‌شده‌ای و نامی داری.

برداشت: دعای سحرگاهت همدم دل خواهد بود، تو که مثل حافظ، شب‌زنده‌دار غلامی داری.