غزل شمارهٔ ۴۴۷

برداشت: بیایید از این کینه کنار بکشیم، چرا که شما ارتباط و دوستی دیرینه‌ای با ما دارید.

برداشت: پندی که می‌دهم را گوش کن که این از همه ثروت‌هایی که داری باارزش‌تر است.

برداشت: اما توقع مهر و رخ نمودن به رندی مانند من از تو توقع بی‌جایی است زیرا خورشید و ما آیینه تو هستند.

برداشت: ای شیخ، از رندان و رندی مثل من بد مگوی که این کار دشمنی با حکم و فرمان خداست.

برداشت: از آه آتشینم نمی‌ترسی؟ تو که خرقه‌ای پشمین و سوزنده داری؟

برداشت: به داد و کمک بی‌چیزان می‌گسار برس‌؛ با همان می دوشینه که ما را نوشاندی.

برداشت: ندیدم خوش‌تر از شعر تو حافظ‌، به قرآنی که اندر سینه داری.