غزل شمارهٔ ۴۴۶

برداشت: ای نسیم صبا، تو بوی خوش آن گیسوی سیاه خوشبو را به همراه داری...امیدوارم وزش تو پیوسته برقرار بماند، چرا که نشانه و اثر اورا با خود آورده ای

برداشت: دل من پر از رازهای عشق و زیبایی است، اگر تو به آن احترام بگذاری و خوب از آن نگهداری کنی، می‌توانم آن را به تو بسپارم.

برداشت: در آن زیبایی دلنشین، تنها می‌توان گفت که تو حریفانی سختگیر و تندخو داری.

برداشت: ای گل، صدای نغمه‌ساز تو کجا به دل می‌نشیند، در حالی که تو توجه و تمرکزت به سخنان پرندگان بی‌فایده معطوف است؟

برداشت: با جرعه‌ای از تو، سرم به شدت مست شد. بگو هوای من از کدام خم است، که این نوشیدنی را در سبو نگه‌داشتی؟

برداشت: ای سرو زیبای من، به خودسری و لجبازی‌ات ادامه نده، زیرا اگر به من نزدیک شوی، از شرم سرم را پایین می‌اندازم.

برداشت: اگر بخواهی از زیبایی‌ها و فضیلت‌ها سخن بگویی، باید همچون آفتاب درخشید و این شایستگی را داری که با افرادی با جمال و دلربا محشور باشی.

برداشت: لباسی که زیبایی تو به تن کرده است، به قدری جذاب و دلرباست که مانند گل، هر نوع زیبایی و عطر و طراوتی را در خود دارد.

برداشت: از گوشه‌ی صومعه به دنبال گوهری به نام عشق نباش؛ اگر به جست‌وجو و گشت و گذار علاقه‌داری، باید قدم از آنجا بیرون بگذاری.