غزل شمارهٔ ۴۴۵

برداشت: تو که تمام آرزوهایت را در زندگی داری، چرا نگران حال کسانی هستی که توانایی ندارند و ضعیف هستند؟

برداشت: از من بخواه که جان و دل را به تو بسپارم و روحم را بگیر، زیرا تو بر سر سرنوشت آزادگان حکم می‌کنی.

برداشت: در حالتی که من چیزی ندارم و تو داری، جای تعجب این است که تو هر ساعت در جمع آدم‌های خوب، من را به عنوان کسی که دارای جایگاه ویژه‌ای هستم، معرفی می‌کنی.

برداشت: رنگ روشنی که روی توست، هیچ تصویری نمی‌تواند زیبایی آن را نشان دهد؛ چرا که تو در کنار آن، نوشته‌ای سیاه بر زمینه‌ای ارغوانی داری که توجه همه را جلب می‌کند.

برداشت: نوشیدنی را بیاشام که باعث سبکی روح و لطافت می‌شود، به ویژه در زمان‌هایی که بار سنگینی بر دوش داری.

برداشت: دیگر بر دل ما خشم نیاور و از این بیشتر سختی نکن. هر کاری که از دستت برمی‌آید بکن، اما برای آنچه در توان داری، نه بیشتر.

برداشت: اگر هزار تیر زهرآلود هم در دست داشته باشی، هدف تو فقط منِ خسته‌ای هستم که قصد جانم را کرده‌ای.

برداشت: اگر تو با ظلم و بدخواهی رقبایت روبه‌رو هستی و از حسادت دیگران رنج می‌بری، نگران نباش. این مشکلات به آسانی قابل حل است، اگر کسی را در کنار خود داشته باشی که دوستت دارد و با تو مهربان است.

برداشت: اگر فرصتی برای رسیدن به عشق و دوستی پیدا کردی، از آن لحظه استفاده کن، زیرا در آن زمان می‌توانی تمام خواسته‌ها و آرزوهایت را در دنیا به دست آوری.

برداشت: مثل گل که از این باغ چیده می‌شوی، حافظ، چرا نگران افسوس و ناله‌ی باغبان هستی؟