غزل شمارهٔ ۴۴۴

برداشت: شهری است پر از انسان‌های با ذوق و زیبا، و از هر سو اشخاصی دوست‌داشتنی دیده می‌شوند! اگر در این فضا کاری برای عشق انجام می‌دهید، بس نیکوست.

برداشت: چشم آسمان چنین جوانی را نمی‌بیند که در دست کسی نیفتد، و همچنین هیچ نگاری به این زیبایی پیدا نمی‌شود.

برداشت: هرگز نباید جسمی که از روح تشکیل شده، تحت تأثیر و آلودگی دنیوی قرار بگیرد. نباید اجازه دهیم که این موجودات مادی بر وجود او تأثیری منفی بگذارند.

برداشت: وقتی که من کسی را که در دلش شکسته است، از خود دور می‌کنی، چرا این کار را می‌کنی؟ آیا انتظاراتت از او کم است یا فقط در پی فاصله گرفتن هستی؟

برداشت: شراب خالصی وجود دارد، آن را در لحظات خوش ببر، چون سال آینده ممکن است فرصتی برای شادمانی نداشته باشی.

برداشت: در باغ دوستان، هر یک از آنها مانند لاله و گل هستند و هر کدام جامی در دست دارند که به یاد چهره محبوبشان سر می‌کشند.

برداشت: زمانی که این مشکل را حل کنم و این راز را افشا کنم، دردی عمیق و کار دشواری را تجربه خواهم کرد.

برداشت: هر رشته از موی حافظ در دست زلف معشوقی است که نمی‌توان در چنین جایی آرامش یافت.