غزل شمارهٔ ۴۴۳

برداشت: اگر تو مانند سروی در میان گل‌ها درخشان و زیبا باشی، هر گلی در آن گلزار از عشق و غیرت تو، تبدیل به خار خواهد شد.

برداشت: زلف تو باعث کفر و بی‌تابی شده و چشم تو در هر گوشه‌ای سحر و بیماری را می‌افریند.

برداشت: ای چشم مست و شگفت‌انگیز یار، مانند بخت بد من، به خواب نرو؛ زیرا در هر جا که بروی، ناله و غم بیداری در پی‌ات خواهد بود.

برداشت: خاک راه تو را با جانم نثار می‌کنم، هرچند که جانم ارزش زیادی ندارد و نمی‌توانم بهای قابل توجهی برای تو داشته باشم.

برداشت: دل عزیز، همیشه در مورد زلف‌های دلبند‌ها نگو؛ چون اگر نظری بد یا تیره داشته باشی، چه کارهایی برایت باز خواهد شد؟

برداشت: سرم به درد آمد و مدت‌ها این درد برطرف نشد، دل من به خاطر این وضعیت آشفته شد و نبودنت، غم و اندوه دیگری به مشکلاتم اضافه کرد.

برداشت: وقتی به او گفتم که مانند یک نقطه در وسط دایره باش، با خنده پاسخ داد: ای حافظ، این چه حرف عجیبی است!