غزل شمارهٔ ۴۴۲

برداشت: به جان او که به شدت به جان نزدیک است، کمترین چیزی که بندگانش پیشکش می‌کردند، همین بود.

برداشت: گفتم که ارزش خاک پای او چه ارزشی دارد؟ اگر زندگی ارزشمند و جاودانی بود.

برداشت: اگر به قد و قامت او مانند سرو اعتراف کرده‌ای، باید بگویی که او مانند سوسن آزاده، زیبا و باوقار است و اگر زبان داشت، می‌توانست این زیبایی را بیان کند.

برداشت: من حتی در خواب هم او را نمی‌بینم، چه رسد به اینکه بتوانم با او به وصال برسم، چون تاکنون این امکان را نداشته‌ام.

برداشت: اگر دل من به داشتن موهای او وابسته نشده باشد، پس او چگونه می‌تواند در این دنیا که پر از ناراحتی و غم است آرامش پیدا کند؟

برداشت: به مانند ماهی که در آسمان می‌درخشد، زیبایی و استثنایی در دنیا وجود دارد، ولی افسوس که در دلِ ما حتی یک ذره از محبت و مهربانی وجود ندارد.

برداشت: ای کاش از مال و ثروتم چون پرتو نوری به چشمان ما می‌تابید و به ما حکم می‌کرد.

برداشت: کی از پرده‌ی ناله‌های حافظ خارج شده‌ای؟ اگر نه، باید همسفر پرندگان صبح‌خوان بوده باشی.