غزل شمارهٔ ۴۴۰

برداشت: در صبح زود به باد گفتم داستان آرزوهایم را. به من پاسخ داد که «به لطف‌های خداوند امیدوار باش».

برداشت: به صبح‌ها دعا کن و در شب‌ها آه بکش، زیرا اینها راه‌حل دستیابی به خواسته‌هایت هستند. با این شیوه زندگی کن، تا با محبوبت ارتباطی عمیق‌تری برقرار کنی.

برداشت: قلم نمی‌تواند به خوبی احساسات عمیق عشق را بیان کند، چون از توانایی‌های خود فراتر رفته و نتوانسته است آرزوها را به درستی توضیح دهد.

برداشت: ا‌ی یوسف مصری، که با سلطنتت پدر را فریب دادی، از او بپرس، در کجا رفته است محبت فرزندی؟

برداشت: جبلت: یعنی سیرت و ذات:در ذات جهان پیر ولی جوان نما هیچگونه لطف و ترحمی نیست/////پس برای چه به آن دل می بندی و برای رسیدن به آن تلاش می کنی

برداشت: همایی عالی‌مقام مثل تو چرا باید کرکس مردارخوار شود؟ حیف است که سایهٔ فر و شکوه و امیدت را بر چیزی حقیر افکنده‌ای.

برداشت: در این دنیا اگر چیزی برای بدست آوردن باشد، درویش از آن راضی و خرسند است. ای خدا، مرا به حال درویشی و رضایت از شرایط زندگی‌ام برسان.

برداشت: سیه‌چشمان کشمیری و دختران سمرقند با شعر حافظ از شادی می‌رقصند و به زیبایی خود می‌بالند.