غزل شمارهٔ ۴۳۷

برداشت: ای کسی که بهشت‌، تنها گوشه‌ای از کوچه توست و زیبایی حور بهشت‌‌، فقط چند کلمه از وصف زیبایی توست.

برداشت: نفَس حیات‌بخش عیسی‌، تنها کمی از سخنانی است که بر لب‌های سرخ تو جاری می‌شود و آب حیات خضر‌، جرعه‌ای از چشمه شیرین لب‌های توست.

برداشت: هر قسمت از دل من داستانی پر از غم و اندوه دارد و هر خط از ویژگی‌های تو نشانه‌ای از رحمت و لطف است.

برداشت: کی بودی که در مجالس روحانیان مثل عطر پخش شوی؟ اگر گل را بوی خوش تو نرسد، چه ارزشی خواهد داشت؟

برداشت: ما در حسرت حضور یارمان سوختیم، ای نسیم! یادآوری کن که تو هیچ حمایتی از ما نکردی.

برداشت: ای عزیز، عمر گرانبهای تو و دانایی تو بیهوده تلف شد؛ صد مایه و امکان داشتی اما شایستگی و کفایت نشان ندادی.

برداشت: بوی دل سوخته‌ام تا دوردست‌ها پیچید و این آتش درونم به زودی همه جا را در بر خواهد گرفت.

برداشت: اگر خیال چهره‌اش در دلم شعله‌ور شود، ای ساقی، بیا که از جهنم هیچ شکایتی ندارم.

برداشت: می‌دانی حافظ از این غم و اندوه چه هدفی دارد؟ او به یک اشاره از تو و به توجهی از خسرو نیازمند است.