غزل شمارهٔ ۴۳۶

برداشت: اگر آن یار خوش خط و خوش بو برای ما نامه ای می‌نوشت ، روزگار هم طومار وجود ما را در هم نمی‌پیچید.

برداشت: هرچند که فراق باعث به ثمر رسیدن میوه ی وصال می شود اما ای کاش خالق هستی هیچوقت تخم هجران را در جهان نمی کاشت.

برداشت: هرکس که در این دنیا یاری به زیبایی حوریان بهشتی و سرایی مانند خانه های بهشتی داشته باشد پیش از آنکه از دنیا برود آمرزیده شده است.

برداشت: ایوانِ عشق جای تن‌آسانی و راحتی نیست ، اما حالا که بالش نرم و زر بافت نیست با خشتِ (زیر سر) می سازیم.

برداشت: به خاطر باغ ارم و تکبر شداد بن عاد (وعده و وعید های زاهدان فریبکار) یک شیشه شراب نقد و یار شیرین لب و کنار کشتزار را از دست مده.

برداشت: ای صاحب معرفت تا کی میخواهی غم دنیای پست و زبون را بخوری؟ حیف است که زیبا و پاکی چون تو عاشق و اسیر زشت و ناپاکی مانند دنیا شود.

برداشت: اگر زاهدان و عابدان آلوده شوند، نه تنها خود را بلکه جهانی را آلوده می کنند؛ کجاست راهروی حقیقی؟ کجاست صاحب معرفتی؟ کجاست شخص پاک طینتی؟

برداشت: ای محبوب، حافظ چرا زلف تو را رها کرد و به وصال تو نرسید؟ تقدیر این چنین رقم زد وگرنه چه می توانست بکند اگر رها نمی کرد؟