غزل شمارهٔ ۴۳۵

برداشت: با مدعیان؛ از عشق و رازهای آن صحبت نکنید، تا به خاطر خودخواهی و خودپرستی خود از عشق دور بمانند.

برداشت: عاشق شو، چون اگر عاشق نشوی، روزی خواهد رسید که کار دنیا به پایان می‌رسد و پیش از کشف هدف و مقصود زندگی‌ات بدون اینکه متوجه شوی، از جهان می‌روی.

برداشت: دیروز آن بت در جمع مغان، چه زیبا گفت: «با کافران چه کار داری اگر بتی را نمی‌پرستی؟»

برداشت: ای سلطان من، ترا به خدا سوگند می‌دهم [رحمی کن]، آخر زلف سیاه تو ما (بتان/داشته‌ها) را شکست!  تا کی باید شب فراق تو (زلف سیاه، سیاهی) به داشته‌های پندارگونهٔ ما بتازد؟

برداشت: آنجایی که چشم تو، بدون استفاده از کلام، رموز هستی را به ما می‌گوید، چگونه می‌توان در گوشه‌ای خود را پنهان کرد تا در امنیت بود؟

برداشت: سلطان من، در مراقبه/رویا  دیده بودم، همان روز که [با نگاه به چشمانم] فتنه برانگیختی، سرکشی خواهی کرد و با ما همنشین نخواهی شد.

برداشت: عشق تو حافظ را به دست طوفان خواهد سپرد. حافظا فکر می‌کنی که از این کشاکش می‌توانی بمانند برق بجهی؟