غزل شمارهٔ ۴۳۳

برداشت: ای کسی که با خط مشکی‌ات بر روی ماه پرده‌ای کشیدی، به ما لطف کردی و سایه‌ای بر خورشید افکندی.

برداشت: در مورد زیبایی و جذابیت چهره‌ات، نمی‌دانیم که سرنوشت با ما چه خواهد کرد. در حال حاضر، با ترفند و نیرنگ، تصویری زیبا بر روی آب ایجاد کرده‌ای.

برداشت: شاد باش که از تمام خوبرویان خلخی، زیباتر هستی؛ جام کیخسروی بر دست بگیر که افراسیاب را شکست‌دادی.

برداشت: هر کسی که با زیبایی صورت تو آشنا شد، به عشق تو دل باخت و این امر باعث شد پروانه‌ای که به دور شمع می‌چرخید، در اضطراب و دو دلی بیفتد.

برداشت: عشق تو را در دل خالی و ویران ما قرار دادی و سایه خوشبختی‌ات را بر این مکان خراب انداختی.

برداشت: هرگز به آب آن چهره زیبا نزدیک نشو که شیران را از آن تشنه کرده و دشمنان را در آب غرق کرده است.

برداشت: تو خواب بینندگان را می‌پوشانی و سپس با خیال‌پردازی‌ات، اتهامی به شب‌زنده‌داران می‌زنی که خواب را بر آن‌ها غالب می‌کنی.

برداشت: چهره‌ات را بلند کردی و از زیبایی‌ات یک نگاه به دیگران کردی، و با حیا، فرشتگان و زیبارویان را در پوشش و حجاب قرار دادی.

برداشت: از جام عالم بنوش و به تماشای زیبایی‌های آن بپرداز، چون بر تخت جمشید، حقیقت را از پس پرده‌ای که بر چهره‌اش بود، کنار زده‌ای.

برداشت: چشم‌های seductive و دلربای و زیبای نرگس و همچنین عشق به شراب، حافظ را که عاشق خلوت و تنهایی است، در دام خوشی و نوشیدن شراب انداختی.

برداشت: برای به دام انداختن دل من، زنجیری از موهایت را به گردنم انداختی، مانند کمندی که خسرو بر گردن شکارش می‌اندازد.

برداشت: داور با بزرگی و شکوه، تو که تاج افتخار را به احترام بر خاک گذاشتی.

برداشت: یاری دین شاه یحیی، کسی که دشمنان پادشاهی را با شمشیرش مانند آتش در آب خنثی کرد.