غزل شمارهٔ ۴۳۰

برداشت: اگر به صدای بلبل و قمری گوش ندهی و از این زیبایی‌ها بهره‌ای نبری، چطور می‌خواهی درمانی برای دلخوشی‌ات پیدا کنی؟ در نهایت، تنها تسلایت می‌تواند تو را آرام کند.

برداشت: از زیبایی‌ها و لذت‌های فصل بهار بهره‌برداری کن، زیرا زمستان و سردی آن به زودی فرا می‌رسند و بهار گذرا خواهد بود.

برداشت: زمانی که گل زیبایی‌اش را نمایان می‌کند و پرنده‌ای آوازش را سر می‌دهد، چرا در حالی که پیاله را در دستت داری، به فکر دیگری هستی؟ چرا نگران هستی؟

برداشت: سلطنت و زیبایی هرگز پایدار نمی‌مانند. تنها خاطره‌ای از تخت جمشید و تاج کیانی باقی مانده است.

برداشت: نگهداری از ثروت و دارایی‌های به ارث رسیده، در نظر برخی، مشتی کفر و گناه محسوب می‌شود، همان‌طور که موسیقی‌دان و نوشیدن‌کننده می‌گویند.

برداشت: دنیا هیچ وقت چیزی را نمی‌بخشد، پس به دنبال محبت و صداقت از افرادی که ارزششان پایین است، نروید؛ زیرا در حقیقت آنها چیزی برای ارائه ندارند.

برداشت: عشوه دنیی خرید‌: فریب دنیا را خورد.

برداشت: سخاوت و بخشش دیگر وجود ندارد، من می‌خواهم صحبت کنم، ولی کجا می‌توانم شراب پیدا کنم؟ بیا تا به روح و روان حاتم طائی شادی ببخشیم.

برداشت: آن که بخیل و تنگ‌نظر است، هرگز نمی‌تواند عطر وجود خداوند را حس کند. بنابراین، ای حافظ، باده بنوش و با دیگران نیکوکاری کن؛ زیرا در نهایت، هر کس به دیگران کمک کند، مورد حمایت و رحمت قرار می‌گیرد.