غزل شمارهٔ ۴۲۹

برداشت: ساقی بیا دیگر کاسه وظرف گل لاله پرشد از می تاکی باید درگیر خرافات  و حرف های  بی محتوا باشیم

برداشت: از خودپسندی و فخر بیرون بیا، چون زمانه دگرگونی‌های بسیاری را دیده است؛ روزگاری که حتی شکوه و مقام قیصر و زیبایی‌های تاج او نیز پایدار نبوده‌اند.

برداشت: هشیار باش که پرندهٔ باغ شاد و سرحال شده است. بیدار شو زیرا خواب نابودی در کمین است.

برداشت: ای شاخه‌ی بهار، با ناز و لطافت می‌رقصی، ولی مواظب باش که از بادهای طوفانی و آشفته به هم نریزی.

برداشت: بر روی چرخ فلک و روش‌های آن نمی‌توان اعتماد کرد. وای بر کسی که فریب نیرنگ‌های آن را خورده و خود را در امان می‌بیند.

برداشت: فردا بهشتیان و نعمت‌های بهشتی برای ما فراهم خواهند بود، اما امروز هم نوشیدن شراب و لذت بردن از زیبایی‌های دنیا هست.

برداشت: باد صبا یادآور دوران کودکی است و مانند دارویی عمل می‌کند که می‌تواند درد و غم را از جان انسان بزداید. ای کودک، این یادآوری به تو کمک می‌کند تا از غم‌ها رها شوی.

برداشت: فراش‌: فرش‌گستر، جاروب‌کش.   پی‌: پا‌.

برداشت: دردی که از یاد حاتم طایی داری، چون یک جام شراب است که می‌تواند ما را یاری کند تا نامه‌های بد و حسادت دیگران را پاک کنیم.

برداشت: از آن می که زیبایی و نرمی را به رنگ ارغوان هدیه داد، لطف و خوبی در طبع او از چهره‌اش نمایان شده است.

برداشت: در باغی زیبا، درخت سرو به خاطر شخصی که در آنجا ایستاده، خود را آراسته و آماده خدمت کرده است. این درخت به گونه‌ای خود را مرتب کرده که نشان‌دهنده احترام و خدمت‌گزاری است.

برداشت: حد‌: مرز‌.