غزل شمارهٔ ۴۲۷

برداشت: از نور رخسار تو چنان بر شمع رفت که خود همچون پروانه عاشق تو شد، من در عشقت چنانم که از خود بی‌خبرم.

برداشت: خرَد که حُکم زنجیرِ دیوانگان عشق را صادر می‌کرد، خود به عطر خوش زلفِ تو دیوانه شد. («بوی» معنی آرزو هم می‌دهد؛ در آرزوی رسیدن به زنجیر زلفت، دیوانه گشت.)

برداشت: در آرزوی وصال زلف تو هر جان که کشته گشت، همه فدای تو باد ای جان‌ِ جان!

برداشت: من رمیده‌غیرت که به هیچ‌کس غیرت نورزیده‌ام وقتی که نگار و محبوب خود را در دست بیگانه دیدم از فرط غیرت و غم از پای در‌افتادم.

برداشت: چه ترفند‌ها و حیله‌ها کردیم اما سود نکرد؛ فسون و حیله‌های ما برای او همچون داستانی قدیمی است.

برداشت: بر رخ پر‌حرارت و گرم او به غیر از خال سیاهش که همچون سپند (او را از چشم بد نگه‌می‌دارد) چه کسی دانه‌ای زیباتر دیده است؟

برداشت: در نفَسی‌: در یک آن‌، فورا.    پروانه: مجازا به معنی نور و پرتو چراغ و شمع || و نیز به معنی اجازه و برات.

برداشت: با لب دوست و یار خود پیمان بسته‌ام که جز سخن مستی و عشق‌، چیزی نگویم.

برداشت: از مدرسه و خانقاه سخن مگو که باز هوای می‌خانه در سر حافظ افتاد.