غزل شمارهٔ ۴۲۶

برداشت: نامه‌ای به معشوق خود نوشتم؛ چنان نامهٔ غمزده ای که انگار آن را با خون دل نوشته‌ام [که] من در فراق تو دنیا را چون روز قیامت سخت و طولانی می‌بینم.

برداشت: از دوری معشوق در چشمم صد نشانه و علامت وجود دارد. آیا این اشک های چشم من برای درد فراق، علامتی نیست؟

برداشت: هر چه توانستم او را آزمودم، ولی وصال او ممکن نشد و سودی برایم نداشت. کسی که آزموده را بار دیگر بیازماید، پشیمانی برای او رواست.

برداشت: از طبیب (انسان دل آگاهی) احوال دوست داشتن (عشق) را سؤال کردم. در پاسخ گفت: اگر تو از او دور باشی، عذاب است و اگر به او نزدیک باشی، برای تو سلامت و آرامش است.

برداشت: گفتم: اگر در اطراف معشوق بگردم، مورد سرزنش و مؤاخذه قرار می گیرم. سوگند به خدا که ما هیچ عشقی را بدون ملامت ندیده‌ایم.

برداشت: حافظ خواهان آن شد که در بهای نوشیدن جام شرابی، جان شیرین خود را فدا کند تا از آن جام، باده ای از کرامت و محبت معشوق بنوشد.