غزل شمارهٔ ۴۲۵

برداشت: شَرب‌: جامه از کتان لطیف‌.

برداشت: از گرمی آتش باده‌، دانه‌های عرق همچون شبنم که بر برگ گل است بر رخسار او بود.

برداشت: زبانی شیرین و خوش‌سخن و قدی بلند و چابک رو و چشمانی کشیده و صورتی لطیف.

برداشت: یاقوت لبش از آب لطافت و نرمی‌، ساخته شده و بالای خوش‌خرام او همچون شمشادی بود که با ناز بپرورند.

برداشت: لب دلربای او را ببین و آن خنده عاشق‌کش را و آن راه رفتن زیبا و آن گام‌های باوقارش را.

برداشت: دریغ که به آن آهوی خرامنده سیاه‌چشم نرسیدیم، ای دوستان، با این دل عاشق و رمیده چه کنم؟

برداشت: زنهار و دوری کن از آنکه اهل نظر را بیازاری؛ دنیا زودگذر و بی‌وفاست ای عزیز جان!

برداشت: عتیب‌: عتاب‌، خشم.

برداشت: اگر خاطر عزیز و محترم تو از حافظ رنجیده گشت؛ باز آ که از هرچه گفتیم و شنیدیم پشیمان شدیم و عذر می‌خواهیم.

برداشت: باز در خدمت‌گزاری خواجه بسیار شکر خواهم گفت اگر آن میوه رسیده به‌دستم برسد.