غزل شمارهٔ ۴۲۴

برداشت: از من دور نشو، زیرا تو روشنایی چشمان من و آرامش دل و همراه من هستی.

برداشت: عاشقان از محبت تو با هیچ چیز دیگری سر و کار ندارند و صبر و استقامت آنها در برابر مشکلات به کلی از بین رفته است.

برداشت: مبادا به سرنوشت خود آسیب برسانی، زیرا در هنر دلربایی به اوج زیبایی دست یافته‌ای.

برداشت: ای مفتی زمان، محبت او را از من دریغ نکن، چون تو هرگز او را ندیده‌ای و در این باره از تو معذورم.

برداشت: دوست تو، حافظ جان، اگر از تو انتقادی کرد، باید بدانی که او بیشتر از آنچه خود دارد به تو توجه کرده است. آیا خود را در مشکلات دیگران نمی‌بیند که اینقدر سرزنشت می‌کند؟