غزل شمارهٔ ۴۲۱

برداشت: درب منزل پیر روحانی آب و جاروب کرده بود و  به انتظار نشسته بود و دعوتش از پیر و جوانان اهل عشق بود تا در کار شراب و مستی خدمت رساند

برداشت: تمام کسانی که مدعی فهم و درک هستند ، کمر به خدمت این پیر فرزانه بسته اند درحالی که به سبب دست شستن از عقل و عروج و پیوستن به کمال هستی ، بر ابر نیز سایه می افکنند

برداشت: نور جام و لیوان، مانند نور ماه، چهره‌های زیبا را می‌پوشاند و به نوعی زیبایی آنها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این مانند این است که آفتاب با طمانینه و ملایمت بر صورت این دختران می‌تابد.

برداشت: عروس خوشبختی در آن اتاق زیبا با هزاران ناز و افسون، یک دستمال ابریشمی را روی برگ گل عطرآلود گذاشته است.

برداشت: فرشتهٔ رحمت با گیلاس شادی در دست، قطره‌ای شراب را بر چهرهٔ حور و پری پاشیده است.

برداشت: از هیاهو و انرژی حاضران خوش‌گذرانی که شیرینی و شگفتی را به نمایش گذاشته‌اند، شکر و گلبرگ‌ها بر زمین ریخته و نغمه‌ای هم در حال نواختن است.

برداشت: سلام کردم و او با لبخندی به من پاسخ داد که ای دوست، تو که به خاطر خماریت بی‌پول و بی‌نوا هستی!

برداشت: چرا آنچه را که تو به خاطر کمبود تلاش و اندیشه‌ات انجام دادی، اینگونه رها کرده‌ای؟ مانند اینکه خیمه‌ای بر ویرانه‌ای از گنجینه‌ات برپا کرده‌ای.

برداشت: ترس دارم که برای رسیدن به خوشبختی، از خواب بیدارم نکنند؛ چرا که تو در آغوش شانس خود بی‌خبر از خواب هستی.

برداشت: بیایید به میکده‌ی حافظ، جایی که بتوانم هزاران دعا و آرزوی برآورده شده را برای شما به نمایش بگذارم.

برداشت: آسمان به خاطر نصرت‌الدین، شاه، در حال گردش است. بیا و ببین که چگونه سلطنتش در حال پیشرفت و موفقیت است.

برداشت: خرد، که الهاماتی از عالم غیب دارد، برای به دست آوردن مقام و شرافت، صد بار بر جلال و عظمت الهی احترام می‌گذارد.