غزل شمارهٔ ۴۱۸

برداشت: اگر در کوی آن زیبارو شمشیر ببارد ما گردن بر سر راه آن می‌گذاریم و از آنجا نمی‌رویم تا خدا چه بخواهد.

برداشت: ما هم از اصول تقوا باخبر هستیم، اما چه کنیم با تقدیر

برداشت: ما آخوندها و شیخها را نمی‌شناسیم، اگر می‌خواهی با ما همصحبت شوی از شراب صحبت کن یا هیچ حرفی نزن.

برداشت: به من رند و عاشق می‌گویی که وقت بهار و موسم گل توبه کنم؟! دهانت را آب بکش!

برداشت: عشق تو هیچ نشانه‌ای از خود بر ما نمی‌گذارد، ای کسی که چهره‌ات چون آینه است! آه از دل تو، آه!

برداشت: صبر کردن سخت و تلخ است و زندگی کوتاه می‌گذرد، ای کاش می‌دانستم که در پایان چه چیزی در انتظار من است.

برداشت: حافظ! چرا آه و ناله می‌کنی؟ اگر می‌خواهی به آن که عاشقش هستی برسی باید وقت و بی‌وقت زخم بخوری و رنج بکشی. آه و ناله ندارد.