غزل شمارهٔ ۴۱۷

برداشت: زندگی‌ام همواره شادی‌بخش است و از عشق محبوبم، کارهایم همیشه به خیر و خوشی پیش می‌رود. شکر خدا.

برداشت: ای شانس سرکش! گاهی به انسان خوشی و ثروت می‌رسی و گاهی هم نعمت‌هایی زیبا و دلربا.

برداشت: ما را به دلیل رفتار خاص و غیرمعمول‌مان، به داستان‌سرایی مشغول کردند، کسانی که سن و سال زیادی دارند اما دانش کافی ندارند و پیشوایانی که مسیر درست را گم کرده‌اند.

برداشت: از رفتار ریاضت‌کش‌ها توبه کردیم و از اعمال عبادت‌ کنندگان استغفار می‌طلبیم.

برداشت: عزیزم، چگونه احساسات خود را درباره دوری‌ات بیان کنم؟ چشمانم پر از اشک است و از دل آزرده‌ام، آه‌های زیادی از دل برمی‌آید.

برداشت: کافر نباش، این اندوهی که به خاطر قامت زیبا و چهره دلربای تو دارم، از شدت زیبایی‌ات است.

برداشت: شوق لب‌ های تو باعث شد که حافظ راز و نیاز سحرگاهی و درس خلوت شبانه را از یاد ببرد .