غزل شمارهٔ ۴۱۶

برداشت: باد ملایم و خوشایندی که در صبح زود وزیدن گرفت، مانند عطر خوش گل شمام، باعث شادابی و سرزندگی است.

برداشت: ای پرنده خوشبخت، دلیل و راه خودت را پیدا کن، زیرا چشمان من از شوق و عشق به خاک آن درگاه، مانند آب شده است.

برداشت: به یاد کسی که در درد و غم غرق شده است، لطفاً هلال ماه را از کنار افق ببینید و به آن نگاه کنید.

برداشت: من هستم که بدون تو زندگی می‌کنم و این برایم شرم‌آور است. اگر تو مرا ببخشی، خیلی خوب است، وگرنه دلیل و عذری برای گناهم وجود ندارد.

برداشت: سپیده‌دم از عاشقان تو راه عاشقی را آموخت که با دست صبا، پیراهن سیاه خود را چاک زد.

برداشت: زمانی که از این دنیا بروم، با عشق تو، از خاک من گل‌های سرخ جوانه می‌زنند و جای گیاهان را خواهند گرفت.

برداشت: به خاطر نازک و لطیف خود رنجش راه مده و از من زود مرنج؛ زیرا حافظ و نگهبان تو این لحظه گفت «بسم الله»