غزل شمارهٔ ۴۱۵

برداشت: ای پیام‌آور راستین، به ما از حال و احوال یارمان بگو و هم چنین به بلبل داستان‌سرا از سرگذشت گل اطلاع بده.

برداشت: ما دوستانی نزدیک در محفل انس و صمیمیت هستیم، نگران نباش و با یار آشنای خود صحبت‌های صمیمی و آشنا را به زبان بیاور.

برداشت: زن با کجای گیسوان مشکین خود، بر هم می‌زد، با ما چه کار داشت؟ برای خدا بگو.

برداشت: هرکسی که بگوید "خاک در دوست مانند توتیا سرمه‌ایست بر چشم"، به او بگو "این سخن را بر اساس دیده‌ها و تجربیات ما بگو".

برداشت: کسی که ما را از رفتن به میخانه منع می‌کند، بهتر است در حضور استاد من این حرف را بزند.

برداشت: اگر روزی بر در خانه‌ات کسی دیگر گذر کند، بعد از اینکه خدمتش را انجام دادی و دعای خیر برایش کردی، به او بگو.

برداشت: هرچند که ما افراد بدی هستیم، ولی تو نباید ما را به این صورت قضاوت کنی. از تو می‌خواهم که داستان گناه و شرافتمندانه‌ی ما را بشنوی و در نظر بگیری.

برداشت: برای این مردم ناتوان، نامهٔ آن بزرگوار را بخوان و داستان آن پادشاه را برای این گدای بی‌نوا روایت کن.

برداشت: جان‌ها وقتی به زلف محبوب گرفتار می‌شوند، به زمین می‌افتند. اما بر آن غریبی که در این میان است، چه می‌گذرد؟ ای نسیم، آن را برای ما بگو.

برداشت: قصهٔ بزرگان علم و معرفت بسیار الهام‌بخش و روح‌نواز است. به آن‌ها رجوع کن و از رازهایشان بپرس، تا داستانی جدید از آن‌ها بشنوی.

برداشت: اگر به محفل محبوب راهت دهند، از شراب بنوش و برای خدا از زرق و برق و نشان‌های فریبنده دنیا بگذر.