غزل شمارهٔ ۴۱۴

برداشت: بهشتی که در آن لذت و شادی برپا می‌شود، کجاست؟ ای نوشنده، دختر زیبا کجا است؟ نسیم بهاری می‌وزد، ولی شراب خوش‌گوار کجاست؟

برداشت: هر گلی از گل‌های زیبا یاد می‌کند، اما چه کسی به صحبت‌ها گوش می‌دهد؟ دیدهٔ پر ارزش کجاست؟

برداشت: در این مجلس خوشی و شادی، آرزویم محقق نمی‌شود. ای صبح زیبای خوش‌بو، کجاست آن گل عطرآگین که از زلف یار بیرون آمده است؟

برداشت: ای نسیم، زیبایی من را نمی‌توانی تحمل کنی. با دل شکسته‌ام به یادت اشاره کردم. ای کاش برای خدا، تصاویر محبوبم را به من نشان بدهی.

برداشت: اگر شمع سحرگاهی (که به زیبایی تو می‌نازد) زبان به ناز و خودستایی بگشاید، دشمن هم در آن لحظه زبانش دراز خواهد شد. اما کجاست آن خنجر تیز و برنده که به خاطر زیبایی تو برانگیخته می‌شود؟

برداشت: گفت: «آیا از زیبایی من آرزوی بوسه نداری؟» من از این میل دچار مرگ شدم، اما کجاست آن قدرت و اختیار که مرا از این خواسته بازدارد؟

برداشت: حافظ اگرچه در شعرش به گنجینه‌ای پرارزش از حکمت دست یافته، اما در برابر غم روزگار پست، کجا می‌تواند قدرت و ذوق شاعرانه‌اش را نشان دهد؟