غزل شمارهٔ ۴۱۳

برداشت: خط زیبای صورت یار که ماه از آن الهام گرفته، مانند یک حلقه زیباست؛ اما به نظر می‌رسد نمی‌توان از آن گریخت.

برداشت: ابروی محبوب مانند نشانه‌ای از خوشبختی و نعمت است؛ در آنجا به دعا و درخواست از او بپرداز و حاجات خود را از او بخواه.

برداشت: ای کسی که سرمست شادی‌های مجلس جمت هستی! دل و جانت را از هر آلودگی پاک نگه‌دار، زیرا که دل همچون آینه‌ای است که جهان را به وضوح می‌بیند و آهی که در دل داری، نشانه‌ای از عمق احساساتت است.

برداشت: رفتار و اعمال کسانی که در صومعه زندگی می‌کنند، مرا به می‌پرستی کشانده است. به این دود نگاه کن که به خاطر آن، آینده من تیره و سیاه شده است.

برداشت: غم و غصه، هر کاری که می‌خواهد بکند، من به باده‌فروشان پناه برده‌ام تا از شر او رها شوم.

برداشت: ای ساقی، چراغ شراب را چون آفتاب در مسیر زندگی روشن کن و به من بگو که شعلهٔ صبحگاهی از آن نور منور بر افروز.

برداشت: از پروردگار بخواهیم که در روزنامهٔ اعمال ما، آبی بریزد تا بتوانیم گناهان خود را از بین ببریم و آنها را پاک کنیم.

برداشت: از حافظ خواسته می‌شود که همیشه در مجالس عاشقانه حضور داشته باشد و این مجالس هیچ‌گاه از حضور او خالی نماند. این ابراز آرزو برای ماندگاری عشق و شادی در زندگی است.

برداشت: آیا در این فکر هستی که یک روز گدای شهر به یادش بیفتد پادشاه؟