غزل شمارهٔ ۴۱۰

برداشت: ای لباس سلطنت به زیبایی بر تن تو است و تاج و نگین زینت بخش تو از جواهرات گرانبهاست.

برداشت: خورشید پیروزی هر لحظه بر بام سرمستی تو می‌تابد و چهره‌ی آن ماه سیمی را روشن می‌کند.

برداشت: هر کجا که سایه‌ی خوشبختی بر افکند، نشانه‌ای از وجود توست.

برداشت: با وجود اینکه در بین قوانین دین و حکمت هزاران نکته‌ی متفاوت وجود دارد، اما هیچ نکته‌ای از ذهن و دلِ انسانِ باهوش تو فراموش نشده است.

برداشت: طوطی خوش‌سخن به گونه‌ای صحبت می‌کند که از منقار او آب حیات نشت می‌کند، و این نشان از هنر و زیبایی کلام تو دارد که همچون شکر شیرین و دلپذیر است.

برداشت: هرچند خورشید آسمان روشنی و روشنایی دنیا است، اما نور چشمان او از خاک پای تو ناشی می‌شود.

برداشت: آن چه اسکندر در جستجویش بود و نتوانست به دست آورد، تنها یک قطره از آب زلال و زندگی‌بخش وجود تو بود.

برداشت: در پیشگاه تو نیاز به بیان درخواست نیست، زیرا هیچ رازی نمی‌تواند پنهان بماند؛ روشنگری تفکر تو همه چیز را روشن می‌کند.

برداشت: خسروا، پیرمردی همچون حافظ به یاد جوانی‌اش می‌زند و امیدوار است که تو گناهانش را ببخشی و جانش را نجات دهی.