غزل شمارهٔ ۴۰۹

برداشت: ای کسی که بهای خون تو برای خوبی‌های ناب و زیباییت در زمین، مانند نوری است که سایه‌سار بر کلاه و سر تو می‌افکند.

برداشت: نرگس با زیبایی و جذبه‌اش فراتر از حد و مرز می‌رود. ای کاش فدای آن شیوه نگاه زیبا و دانای تو بشوم.

برداشت: به خاطر زیبایی تو، خون من را به خاطر معصیتت بخور، چرا که هیچ فرشتهای نمی‌تواند زیبایی تو را از دلش بنویسد.

برداشت: آرامش و خواب برای موجودات جهان به خاطر توست و به همین دلیل، چشمان و دل من به تو اتکا دارد.

برداشت: هر شب با تمام ستاره‌ها در ارتباط هستم، اما حسرت نوری که در چهره‌ی مثل ماه تو وجود دارد، مرا از درون می‌سوزاند.

برداشت: دوستان و همراهان همه از یکدیگر جدا شده‌اند و تنها ما مانده‌ایم که به درگاه حمایت و بخشش تو پناه می‌بریم.

برداشت: حافظ، از رحمت و لطف خداوند ناامید مشو، زیرا در نهایت درد و اندوه تو مانند آتشی می‌سوزاند و خرمن غم‌هایت را خواهد زد.