غزل شمارهٔ ۴۰۸

برداشت: ای خورشید که زیبایی‌ات در آینه منعکس می‌شود، همانند مشک سیاهی که گرد و غبار خال تو را در بر می‌گیرد.

برداشت: نگاه و دلم را برای تو پاک کردم، اما چه فایده دارد که هنوز هم هیچ چیز در اینجا نیست که به اندازه تو زیبا باشد.

برداشت: ای پادشاه زیبایی، در اوج زیبایی و نعمت خود هستی، ای کاش تا ابد و همیشه چنین بمانی و از بین نروی.

برداشت: هیچ تصویری به زیبایی چهره تو ایجاد نشده است، حتی طغرانویس (خط زیبای فارسی) با ابروهای مشکی تو قابل مقایسه نیست.

برداشت: در چین‌های زلف او ای دل بی‌چاره چه حالی داری، که باد صبا آشفته و پریشان، داستان تو را برایش روایت کرده است.

برداشت: عطر گل به مشام می‌رسد، بیا و وارد شایستگی بهاری جدید شو، صورت خوش یمنی که مقدر شده برای تو.

برداشت: به آسمان خواهیم رسید، چون زیبایی و جذابیت ابروی تو، همچون هلال، دل‌انگیز است.

برداشت: باید با خوشحالی و شکرگذاری به سراغ شانس خود برویم و خبر خوشی از آمدن عید وصل تو را بشنویم.

برداشت: این نقطه سیاه که در نور ظاهر شده، نمادی است از تأثیر عمیق و زیبایی چهره‌ات در دنیای فکر و احساس من.

برداشت: نمی‌دانم چگونه باید در حضور شاه از سختی‌های خود بگویم؛ آیا باید درد دل خودم را بیان کنم یا از غم تو بگویم؟

برداشت: حافظ در اینجا اشاره دارد به اینکه او در دام جوانان فریبنده و سرکش افتاده است. از آن‌ها می‌خواهد که به خاطر نادرست‌کاری‌ها و خیالات باطل خود، خود را به زحمت نیندازند، زیرا فرصتی برای آن‌ها وجود ندارد.