غزل شمارهٔ ۴۰۷

برداشت: در آسمان، زمین سرسبزی را دیدم و هلال ماه نو به یادم آورد که وقت برداشت محصول خود رسیده است.

برداشت: گفتم ای عمر گذشتی و فرصت از دست رفت. روز قیامت آمد. گفت با این همه از سبقت و لطف پروردگار نا امید نباش.

برداشت: اگر به مانند مسیحا خالص و بی‌آلایش باشی، نور تو می‌تواند به آسمان برود و از چراغ‌ات برای خورشید صدها پرتو بفرستد.

برداشت: به یک امروز و روزگار تکیه نکن، چراکه این دزد به ترفند خود تاج کاووس و کمربند کیخسرو را ربود.

برداشت: این نصیحت را همانند گوشواره‌ی ارزشمندی آویزه‌ی گوش کن. هرچند که به گوشت گران می‌آید (مانند گوشواره‌ی‌ طلا و عقیق واقعی که سنگین و مایه‌ی آزار است ولی باز به گوش می‌آویزی) که روز و روزگار خوب نیز هم می‌گذرد.

برداشت: چشمِ بد از اثر زیبایی‌ات دور باشد، زیرا که تو در دنیای زیبایی همچون شطرنج‌بازی هستی که مه و خورشید را به بازی می‌گیرد و بر آن‌ها تسلط دارد.

برداشت: به فلک و آسمان بگو که عظمت تو در برابر شکوه عشق هیچ است‌؛ در بازار عشق‌، خرمن ماه را به یک جو و خوشهٔ پروین را به دو جو نمی‌خرند! (‌«خرمن ماه‌» یا خیمهٔ ماه یعنی هاله‌ای که بر دور ماه در بعضی شب‌ها وقتی که ماه در نهایت درخشش است‌، گرد آید. جو علاوه بر معنی دانه جو، در گذشته مقداری پول ناچیز از جنس مس بوده است.)

برداشت: زهد و ریا همچون آتشی خطرناک می‌تواند اصول دین را بسوزاند. حافظ از تو می‌خواهد که این لباس پشمی و ظاهری را کنار بگذاری و به راهی راست بروی.