غزل شمارهٔ ۴۰۶

برداشت: او گفت: تو به تماشای ماه نو بیرون رفته‌ای، ولی از خاطر نشان کردن ابروان زیبا و دلربایت شرم کن.

برداشت: مدت زیادی است که دل تو از عشق ما آزاد نیست. مراقب باش که نسبت به دوستانت غافل نشوی.

برداشت: عطر عقل خود را به موهای زیبای ما نفروش، چرا که آنجا هزاران عطر خوشبو با هزینه‌ای ناچیز موجود است.

برداشت: در این زمین خشک و قدیمی، تنها در فصل برداشت، نشانه‌های وفا و محبت به بار می نشیند.

برداشت: ای ساقی، برایم نوشیدنی بیاور تا رازی را برایت بگویم که از دوران ستاره‌های باستانی و ماه نو سرچشمه می‌گیرد.

برداشت: هلال که شکلش شبیه سر ماه است، نشانه‌ای از زیبایی و جذابیت کسی است که مانند افسر سیامک با کلاهی زیبا و برجسته درخشیده است.

برداشت: عزیز ما، پیر مغان، پناهگاهی برای وفاداری و عشق است. از او درسی درباره عشق بیاموز و از سخنانش بشنو.