غزل شمارهٔ ۴۰۵

برداشت: زندگی و عشق به شخصی که در محفل خوش‌گذرانی‌ها مشهور است، برایم بسیار ارزشمند است و جز خدمت به او چیزی در خیالم نیست.

برداشت: اگرچه بهشت جای کسانی که خطا کرده‌اند نیست، ولی بیا و شراب بیاور که به لطف او از خود بی‌خود شده‌ام.

برداشت: نور و روشنایی ناشی از صاعقه، بر کیفیت ابر به ما می‌افزاید و نیرویی که منجر به آتش‌زدن خرمن عشق او شد، نشان‌دهنده شدت جذبه و محبت اوست.

برداشت: اگر به در ورودی میخانه رسیدی و کسی را دیدی، قدم به آنجا نگذار و خودت را درگیر نکن، زیرا نیت و مقصد او مشخص نیست.

برداشت: بیا که شب گذشته صدای سمفونی عالم غیب به ما خبر داد که رحمت او به همگان تعلق دارد.

برداشت: به من که مستم، با نگاهی تحقیرآمیز ننگر، زیرا نه معصیتی در کارم است و نه زهدی بدون اراده او وجود دارد.

برداشت: دل من تمایل به زهد و توبه ندارد، اما به خاطر نام خداوند تلاش می‌کنیم و به دنبال خوشبختی او هستیم.

برداشت: حافظ همواره با عشق و دل‌باختگی در ارتباط است و این وابستگی او چندان عمیق است که تنها از دل خاکی که در جشنوارۀ عشق و میگساری وجود دارد، به‌دست می‌آید.