غزل شمارهٔ ۴۰۲

برداشت: می‌خواهم نکته‌ای جذاب دربارهٔ زیبایی آن معشوق بگویم؛ ببین که چطور زیبایی او باعث می‌شود عقل و جان انسان در زنجیر آن موهای بلندش اسیر شوند.

برداشت: از دلم عیب گرفتم که این قدر انس ناپذیر و هرجایی نباش. گفت: به چشم‌های شیر گیر و کرشمه‌های آهوانه آن یار بنگر

برداشت: زن مویش به مانند نمایشگاهی است که باد صبا در آن می‌چرخد و جان صد دل‌سوخته به خاطر یک رشته مو در آنجا گرفتار شده است.

برداشت: بندگان خدا در خشوع و عبادت، از دلبر ما غافل‌اند. ای کسی که عیب‌جویی می‌کنی، خدا را فراموش نکن و به چهره زیبا و معشوق ما توجه کن.

برداشت: زلف دل‌فریب او را نسیم صبح بر گردن خود بسته است و با پیروانش نیرنگ هندو را تماشا کنید.

برداشت: این‌که من در پی یافتن او آن‌قدر غرق شده‌ام که از خودم بی‌خبر شده‌ام، چیزی است که هیچ‌کس ندیده و نخواهد دید؛ هر جا را که نگاه کنی، چنین حالتی نخواهی یافت.

برداشت: اگر حافظ در گوشهٔ عبادتگاه ناله می‌کند، جالب است. ای کسی که نصیحت می‌کنی، به آن خم ابروی معشوق نگاه کن.

برداشت: ای آسمان، از خواسته‌ی شاه منصور دور شو و تیزی شمشیر او را ببین و قدرت بازوهایش را نظاره کن.