غزل شمارهٔ ۴۰۱

برداشت: وقتی که من به خاک پای او تبدیل شوم، او دامنش را از من کنار می‌زند. و اگر بگویم که دل از او برگردان، او هم دلش را از من برمی‌گرداند.

برداشت: هر کسی می‌تواند زیبایی و دلربایی را ببیند و بشناسد، مانند گل که زیبایی‌اش را به همه نشان می‌دهد. اما اگر بگویم که کسی می‌تواند این زیبایی را از من بپوشاند و پنهان کند، این امکان برای دیگران وجود ندارد.

برداشت: به چشمم گفتم که یک بار خوب مرا تماشا کند. او پاسخ داد که آیا می‌خواهی تا زمانی که جوی خون از من راه بیندازد، این کار را بکند؟

برداشت: او به خون من تشنه است و من بر لبش ایستاده‌ام. حالا باید ببینم آیا من می‌توانم از او چیزی بگیرم یا او از من چیزی درخواست خواهد کرد.

برداشت: اگر مثل فرهاد، با سختی و تلخی جان را به دوش ببرم، اشکالی ندارد؛ چرا که هنوز داستان‌های شیرینی از من باقی مانده است.

برداشت: اگر من مانند شمع در کنار او باشم، غم و اندوه من شاد می‌شود و اگر هم به خاطر رنجش من ناراحت شود، دلش از من می‌گیرد.

برداشت: دوستانم را برای رضای او فدای سخن‌اش کرده‌ام؛ به او نگاه کنید که چطور به چیزهای ساده و کوچک دلبسته است و از من دوری می‌کند.

برداشت: صبر کن حافظ، چرا که اگر اوضاع به همین صورت ادامه پیدا کند، در هر کجا داستانی از غم عشق خواهد شنید که من آن را روایت کرده‌ام.