غزل شمارهٔ ۴۰۰

برداشت: داستان طولانی زهد و خودسازی من را معشوقه‌ی سرکش و دلربا به راحتی با جلوه‌های خود کوتاه و کم‌رنگ کرد.

برداشت: آیا متوجه شدی که چطور این روحیه ی (دلْ سپارِ) من، در نهایت، با وجود تمام سالخوردگی، خودداری از هوس ها و بار دانشی که اندوخته ام، مرا دل باخته و داغ دارم کرد؟

برداشت: من نگران از دست دادن ایمان خودم هستم، چرا که ممکن است زیبایی و جذبه ابروی تو باعث شود که نتوانم در عبادت واقعی خود حاضر شوم.

برداشت: گفتم که با لباس دروغین، نشانه عشق را پنهان کنم، اما اشک‌هایم آشکارا راز دلم را به نمایش گذاشتند.

برداشت: یار مست است و به یاد دوستانش نیست، یادش به خیر، آن یار چون شراب من

برداشت: خدایا، کی می‌رسد روزی که نسیم صبا بوزد و با خود بویی بیاورد که باعث بیداری و نشاط من شود؟

برداشت: من از شدت گریه‌ام به کنار آب می‌روم و نقشی بر آن می‌زنم تا ببینم کی واقعیت‌های زندگی‌ام با خیال‌هایم یکی می‌شوند.

برداشت: من مانند شمع، با لبخند بر چهره، در دل خود گریه می‌کنم تا ببینم که دل سنگی تو چه تاثیری بر احساسات و دردهای من می‌گذارد.

برداشت: ای زاهد، اگر نمازی که می‌خوانی نتیجه‌ای برایت ندارد، پس خُب، من شب‌ها در مستی و راز و نیازم غرق می‌شوم.

برداشت: حافظ از شدت غم و گریه به حالت سوختگی درآمده است. ای نسیم، حال او را به پادشاهی که دوستش دارد و دشمنانش را نابود می‌کند، بگو.