غزل شمارهٔ ۳۹۹

برداشت: با ظرافت و ناز خود توجه مردم را جلب کن و با ناز و غمزه‌ات زندگی و جذابیت را به هم بزن.

برداشت: به باد دادن سر و دستار یعنی رها کردن زینت‌ها و نشانه‌های مقام و جاه، تا نشان دهنده‌ی سروری و بزرگی باشد. این جمله به نوعی دعوت به سادگی و دوری از تظاهر کردن در مقام‌ها و شور و شعف زندگی است.

برداشت: به موهای خود بگویید که زیبایی را فراموش کنند و به طرز نگاه کردن بگویید که قلب ظالم را بشکند.

برداشت: جان خود را به جلو بیاور و زیبایی‌های خوب را از دیگران بگیر. سزاوار حوری‌ها را به دیگران ببخش و شکوه پریان را بشکن.

برداشت: به آهوهایی که مانند زیبایی خورشید هستند، نگاهی بینداز و با ابروان خوش‌فرم و قوسی‌شکل خود، جادوگری کن.

برداشت: وقتی که بوی خوش زلف گل سنبل در اثر نسیم به مشام می‌رسد، ارزش آن به اندازه‌ای می‌شود که می‌توان با آن زلف عنبرین را شکست.

برداشت: اگر بلبل زیبا سخن بگوید، ای حافظ، تو باید ارزش او را در فن بیان بدان و در بیان خودت مرزی را بشکنی.