غزل شمارهٔ ۳۹۸

برداشت: ای روشنایی چشم من، حرفی برایت دارم، گوش کن. وقتی که جام تو پر است، بنوش و لذت ببر.

برداشت: در مسیر عشق، وسوسه‌های شیطانی زیادی وجود دارد. جلو بیا و با گوش جان به پیام الهی توجه کن.

برداشت: برگ نوا که به نوعی نشان‌دهنده شادی و سروری است، دیگر وجود ندارد و ساز و آواز خوشی هم باقی نمانده است. ای چنگ، شروع به نواختن کن و ای دف، صدای خود را بلند کن.

برداشت: کارهای ظاهری مانند تسبیح گرداندن و پوشیدن لباس‌های مخصوص نمی‌تواند تو را به لذت و حال خوب برساند. برای رسیدن به این حال، باید از دل و با نیت خالص، به سراغ می‌فروش و اصل مستی بروی.

برداشت: سالمندان به واسطه تجربیاتشان سخن می‌گویند. به تو، پسر، هشدار می‌دهم که وقتی پیر شدی، به نصیحت‌ها گوش بده.

برداشت: اگر عشق بر دل هوشمند تأثیر بگذارد، دیگر نباید به فکر زلف یار باشی و عقل را کنار بگذاری.

برداشت: با دوستان در مورد عمر و ثروت هیچ کم و کسری نباید باشد، صد بار جانم را فدای دوستی خواهم کرد. به نصیحت‌ها توجه کن.

برداشت: ای ساقی، امیدوارم همیشه جامت پر از شراب خالص باشد؛ لطفی بکن و با نگاهی مهربانانه به من، که دردم را می‌چشمو، توجه کن.

برداشت: آن روز که خرسند و شاداب از نصیحت حافظ بهره بردی، او را به نیکی یاد کن