غزل شمارهٔ ۳۹۵

برداشت: گلبرگ را با عطر گل سنبل بپوشان، یعنی چهره‌ات را بپوشان و به دل‌های مردم آسیب برسان.

برداشت: عرق خود را بر روی چهره‌ات بریز و اطراف باغ را مانند شیشه‌های چشم ما با گل خوشبو پر کنید.

برداشت: زمانی که گل‌ها در حال پژمرده شدن و عمر به پایان می‌رسد، ای ساقی، تو هم در خدمت بادهٔ قرمز و خوشگوار، سریع‌تر عمل کن.

برداشت: چشمان خواب آلود نرگس را باز کن تا بی‌خبر از حسادت آن، مستی و شوق را در دل بیدار کند و خواب را بر او چیره سازد.

برداشت: عطر بنفشه را استشمام کن و به موهای زیبای محبوبه‌ات نگاه کن. به رنگ گل لاله توجه کن و تصمیم به نوشیدن شراب بگیر.

برداشت: از آنجا که تو عادت داری به کشتن عاشقان، با دشمنانت بنوش و با ما به تندی حرف بزن.

برداشت: مانند حبابی که بر روی لیوان ظاهر می‌شود، چشم‌هایت را به سمت آن بگشای و این خانه را با توجه به حبابش بسنج.

برداشت: حافظ از خدا می‌خواهد که به خاطر دل‌های خسته و غمزده، دعاهای آن‌ها را مستجاب کند و راه وصال را برایش هموار سازد.